Atlanta z prostopadłościanów
Otwartą mapę świata rysują wolontariusze. Przy lotniskach starannie obrysowują, gdzie stoi który budynek, ale wysokość wpisuje mało kto. W Atlancie, na najruchliwszym lotnisku świata, miała ją tylko wieża kontroli lotów, a wszystkie terminale wychodziły jako jednakowo wysokie prostopadłościany.
Płatne dane rozwiązałyby to szybko, ale uzależniłyby nas od cudzej usługi. Obowiązuje więc prosta zasada: co umiemy zbudować sami, budujemy sami. Obrysy bierzemy z otwartej mapy. Wysokości i kształty dachów z lotniczego skanowania laserowego, lidaru: samolot przelatuje nad terenem i mierzy go laserem punkt po punkcie, więc widać, jak wysoko jest każdy dach i gdzie się łamie. Wiele krajów udostępnia takie dane za darmo, między innymi Stany Zjednoczone, Holandia, Szwajcaria, Francja, Anglia czy Hiszpania, i tam, gdzie je mamy, z nich korzystamy. Kolory dachów odczytujemy ze swobodnie dostępnych zdjęć satelitarnych.
Na koniec przychodzi kolej na zdjęcia prawdziwych budynków i one rozstrzygają resztę: kształt, którego skan nie pokaże, kolor elewacji, którędy biegną okna, co stoi pod dachem. Wielopoziomowy terminal dostaje swoje stopnie, hangar zaokrąglony dach tylko wtedy, gdy naprawdę go ma. Co mapa już wie dobrze, zostaje tak, jak jest; uzupełniamy, czego brakuje, a nadpisujemy tylko tam, gdzie mapa myli się o więcej niż kilka metrów. A gdzie liczby nie ma skąd wziąć, jest to nasz szacunek i tak też jest oznaczona.
Jeden drobiazg, który zobaczysz przez sekundę: zanim budynki lotniska się wczytają, na ich miejscu stoją zwykłe kostki. Nie są jaskrawobiałe, tylko przygaszone szare. Zmierzyliśmy, jak jasne jest gotowe lotnisko z góry, i daliśmy kostkom tę samą jasność, żeby scena nie mrugnęła, kiedy dotrą prawdziwe budynki.
Każda wieża jest inna
Wieża kontroli lotów to najwyższa budowla lotniska i żadne dwie nie są takie same. Ta w Atlancie mierzy 121 metrów, a kiedy otwarto ją w 2006 roku, była najwyższa w Ameryce Północnej. Ta w Los Angeles z 1996 roku ma pod kabiną ciemny blok niesiony przez białe rozpory, stylizowaną palmę. Ta w Denver ma prawie sto metrów, ciemną kabinę i na górze biały radom.
W otwartej mapie wieża bywa tylko obrysem, więc w 3D wyrastał z niej zwykły słup. Do 4 października własny model miało 199 wież na 186 lotniskach, zbudowany według zdjęć i opublikowanych wymiarów: trzon, piętra pod kabiną, przeszklona kabina i radom. Szkło jest pełne i ciemne, tak samo jak w naszych samolotach. Nocą kabina świeci ciepłym światłem przez całą noc, a na szczycie świeci czerwone światło przeszkodowe, jak na wysokich budowlach wokół prawdziwych lotnisk.
Theme Building dostał łuki
Niektórych budowli nie da się odczytać z obrysu. Theme Building w Los Angeles to dwa skrzyżowane łuki paraboliczne nad latającym spodkiem, wysokie na 41 metrów, a z mapy wychodził jako zwykły walec. TWA Flight Center na JFK, dzieło Eero Saarinena, tworzą cztery betonowe łupiny, które wznoszą się jak skrzydła do 23 metrów, a mapa miała z niego płaską płytę w kształcie ptaka. Dziś obie budowle mają prawdziwy kształt według zdjęć i opublikowanych wymiarów.
Terminal w Denver dostał namiotowy dach z 34 szczytami w dwóch rzędach po siedemnaście, Terminal 5 na Heathrow swoje jedyne sklepienie długie na 396 i wysokie na 40 metrów. Tuż obok Theme Building Tom Bradley International Terminal dostał dach z wysklepionych fal, z których każda wznosi się wzdłuż hali i kończy przeszklonym stopniem do następnej. Pod koniec września własny model miało 49 ikonicznych budowli na 34 lotniskach, a ściany i dachy mają w kolorach okolicznych budynków, więc ikoniczna budowla pośrodku lotniska nie krzyczy.
Namioty w Dżuddzie
Hajj Terminal na lotnisku w Dżuddzie to pole 210 namiotów z piaskowej tkaniny na wysokich pylonach, w dwóch połowach, działające od 1981 roku. Pod nimi jest zacieniony plac, na którym pielgrzymi w drodze do Mekki czekają na autobusy. Otwarta mapa ma tylko obrysy obu połów, więc u nas w 3D długo wisiała biała plandeka nad pustą powierzchnią, a rękawy kończyły się w powietrzu.
Co naprawdę stoi pod tkaniną, szukaliśmy w opublikowanym opisie projektu i na zdjęciach. Większość powierzchni to rzeczywiście otwarty plac ze sklepami i ławkami. Zamknięte klimatyzowane budynki stoją tylko pod skrajnym rzędem namiotów, wzdłuż płyty z samolotami, a rękawy w otwartej mapie kończą się dokładnie na tej krawędzi. Zdjęcie od strony samolotów pokazuje ciągły dwukondygnacyjny budynek z pasami okien, zdjęcie z placu parter cofnięty za kolumny, wysunięte piętro i białą elewację z zielonymi panelami. Tak go teraz rysujemy, a tkanina ma beżowy kolor ze zdjęć, nie biały.
Zachodnia połowa budynku nie dostała. Płytę dla samolotów ma dopiero od 2009 roku, a na zdjęciach jej krawędź przy stanowiskach jest otwarta, z płotem i widokiem przez cały plac. Czego nie da się odczytać ze zdjęć ani z opisu, tego nie wymyślamy. Głębokość i wysokość budynku to nasz szacunek według skali okolicznych wież i jako szacunek są też oznaczone. Niskie pawilony na placu na zdjęciach są, ale nigdzie nie ma informacji, gdzie dokładnie stoją, więc na razie ich nie rysujemy.
Terminal w Denver ma namiotowy dach z 34 szczytami. W naszym 3D ma wszystkie 34.